ทำไมกัน?
ทำไมถึงเป็นแบบนี้?
เนซึโกะ ห้ามตายนะ อย่าตายนะ!
ไม่ว่ายังไง พี่ก็จะช่วยน้องให้ได้!
อย่าตายนะ!
พี่ขอสัญญาในฐานะพี่ชาย จะช่วยน้องให้ได้!
ทันจิโร่?
หน้าตาสกปรกไปหมดเลย
มานี่ก่อนสิ
ฤดูหนาวมันอันตรายนะ อย่าฝืนเลยนะ
ผมแค่อยากให้ทุกคนได้กินของดีๆในปีใหม่
เลยต้องขายถ่ายให้ได้เยอะๆ
ขอบใจจ่ะ
พี่ครับ!
วันนี้จะเข้าเมืองเหรอ?
หนูจะไปด้วยนะ!
ไม่ได้นะจ๊ะ
พวกลูกๆยังไม่ค่อยรู้ท่างเท่าพี่ทันจิโร่
แม่ล่ะก็!
ไม่ได้จ่ะ
วันนี้พี่เขาไม่ได้ใช้รถเข็นนะ
เขาไม่ยอมให้พวกลูกลำบากหรอก
พี่ครับ!
พาพวกเราไปด้วยนะ!
หนูสัญญาว่าจะช่วยพี่นะ!
ขอบใจนะ ฮานาโกะ
แต่ว่าน้องอยู่ที่บ้านดีกว่านะ
นายด้วยนะชิเงรุ รอของโปรดอยู่ที่บ้านดีกว่าเนาะ?
จริงนะ?
แล้วพี่จะกลับมาอ่านนิทานให้ฟังนะฮานาโกะ
เป็นเด็กดีนะ
ขอบคุณนะทันจิโร่
งั้น ผมไปก่อนนะครับ
ทาเคโอะ...
ช่วยผ่าไม้ให้เยอะเลยนะ
เรื่องแค่นี้สบายมากก็แค่...
...อยากไปผ่าไม้กับพี่ด้วยกันแค่นั้น
น่าๆ
อะไรของพี่เล่า?
พี่ทาเคโอะเขินด้วยล่ะ!
เงียบไปเลย!
น่าๆ
บอกว่าอย่าไงเล่า!
รีบๆกลับมานะครับ?
ระวังตัวด้วยนะ?
พี่คะ!
เนซึโกะ
หนูจะดูแลโรคุตะเอง เขาจะได้ไม่งอแง
เขาเอาแต่คิดถึงท่านพ่อตลอดเลย
ทุกคนก็เลยมีแค่พี่เท่านั้น
ไปดีมาดีนะคะ!
มีชีวิตมันไม่ง่ายเลย
แต่เราก็มีความสุข
แต่ชีวิตก็เปรียบเสมือนฤดูการ
มีขึ้นมีลง
ไม่ใช่มีชีวิตแต่ช่วงสว่าง
ไม่ใช่แค่ช่วงฤดูหนาว
และ...
ความสุขก็พังทลาย
ทุกอย่าง...
แล้วกลิ่นของเลือดนั่น
ทันจิโร่จัง!
ไม่คิดเลยว่าจะข้ามเขามาแบบนี้
ขยันจังเลยนะ
คงจะหนาวสินะ?
ไม่เป็นไรครับ
คุณอยากซื้อถ่านมั้ยครับ?
ทันจิโร่!
มีถ่านเหลือมั้ย?
ขอบคุณที่ช่วยซ่อมประตูให้นะ
ฉันขอซื้อถ่านสักหน่อยนะ!
ทันจิโร่!
มาได้จังหวะพอดีเลย!
ฉันถูกหาว่าทำถ้วยนี่แตก!
ช่วยฉันด้วยนะ?
ดูสิ!
ผมได้กลิ่นแมวนะครับ
เห็นมั้ยล่ะ?
อ้าว แมวหรอกเหรอ?
ผมบอกแล้ว่าไม่ใช่ผม!
ทันจิโร่!
ช่วยฉันยกของหน่อยได้มั้ย?
กลับช้าจนได้
แต่ว่า...ก็ขายถ่ายจนหมด
นี่ ทันจิโร่!
นายจะกลับไปที่บ้านจริงๆเหรอ?
เวลานี้มันอันตรายนะ อย่าไปเลย
ผมจมูกดีนะ ไม่เป็นไรหรอกครับ
แต่ว่ามันมืดแล้วนะ
เข้ามาในนี้ก่อนเถอะ
แต่ว่า...
เถอะน่า! เข้ามา!
ก่อนที่อสูรจะมา
ขอบคุณสำหรับอาหารนะครับ!
นี่ คุณปู่ซาบุโร่
อสูรที่ว่า คืออะไรเหรอครับ
อสูรที่กินมนุษย์โดยอาศับพลังความมืด
เพราะงั้น เจ้าไม่ควรเดินตอนมืดๆนะ
ถ้ากินเสร็จแล้วก็รีบเข้านอนซะ
อสูรจะไม่เข้ามาในบ้านของคุณใช่มั้ยครับ?
ไม่หรอก เข้ามาสิ
งั้นทุกคนก็ถูกกินหมดสิ
แต่เราก็มีนักล่าอสูรค่อยคุ้มกันเรา...
....มาตั้งนานแล้ว
จะดับไฟแล้วนะ
รีบๆนอนซะ
คุณปู่ซาบุโร่เสียครอบครัวไป
เขาคงจะเหงา
ครั้งหน้าจะพาน้องๆมาที่นี่
แล้วก็จะบอกว่า "อย่ากลัวเลย ที่นี่ปลอดภัย"
แต่จะว่าไป
คุณย่าก็เคยพูดเรื่องนั้นตอนยังมีชีวิต
ระวังตัวด้วยนะ
ความสุขก็พังทลาย
ทุกอย่าง...
กลิ่นเลือด
เนซึโกะ!
ทำไม เกิดอะไรขึ้น?
เกิดอะไรขึ้น?
คุณแม่...
ฮานาโกะ...
ทาเคโอะ...
ชิเงรุ...
เนซึโกะ...
โรคุตะ...
ตัวของเนซึโกะยังอุ่นอยู่
ต้องพาไปหาหมอ ต้องช่วยได้ทันแน่!
มันเกิดอะไรขึ้น?
มีเหรอ?
ทำไมหมีถึงทำร้ายพวกเรา?
หายใจไม่ออก
ความรู้สึกที่เจ็บปวดนี่!
เดินไปข้างหน้าสิ!
ก้าวต่อไปสิ!
ต้องหาคนช่วย
เร็วสิ
ไม่อยากให้น้องตาย
จะช่วยให้ได้
ขอสัญญาในฐานะพี่ชาย
แย่แล้ว!
หิมะ...ช่วยเราไว้
ตอนที่เราตกลงมา
เนซึโกะ?
เนซึโกะ เป็นอะไรหรือเปล่า?
อย่าขยับตัวนะ!
พี่จะพาน้องไปรักษานะ?
เนซึโกะ!
นี่มัน
อสูร?
ฉันจำเรื่องที่คุณปู่ซาบุโร่เล่าให้ฟังได้
เนซึโกะเป็นอสูร?
ไม่ใช่ เนซึโกะเป็นมนุษย์ตั้งแต่เกิด!
แต่ว่ากลิ่นมันต่างกัน
แล้วเนซึโกะก็ไม่มีทางทำแบบนี้!
เธอพยายามปกป้องโรคุตะ
เลือดออกจากตัวเธอเต็มไปหมด
แต่คราวนี้...
มันเป็นกลิ่นของอีกคน!
เธอตัวโตขึ้น!
แถมกำลังก็เยอะมาก!
ตอนที่ฉันเอาแต่นอนสบายที่บ้านปู่ซาบุโร่
ทุกคนก็ถูกฆ่าตาย!
พี่รุ้ดีนะ
พี่ขอโทษนะ?
ขอโทษที่ช่วยพวกน้องไม่ได้
อย่างน้อยก็จะช่วยเนซึโกะ!
แต่ว่า...เธอแข็งแกร่งจนฉันขยับตัวไม่ได้!
เนซึโกะ!
สู้มันสิเนซึโกะ!
อย่ายอมแพ้นะ!
สู้มันสิ!
อย่าให้ป๊ศาจครอบงำสิ!
เข้มแข็งไว้!
สู้สิ!
สู้มันสิ!
ทำไม...
ใครน่ะ?
ดาบ?
ทำไมต้องปกป้องมัน?
เธอเป็น...
เป็นน้องสาวของผม!!
เนซึโกะ!
นายเรียกสิ่งนั้นว่าน้องสาวงั้นเหรอ?
เนซึโกะ!
อย่าขยับ!
งานของฉันคือพิฆาตอสูร
ไม่อยากจะบอกนะ แต่ฉันต้องจัดการมัน
เดี๋ยวสิ!
เนซึโกะไม่ได้ฆ่าใครนะ!
อีกอย่าง ฉันไม่เคยได้กลิ่นแบบนี้มาก่อน!
มันต้องเป็น...คนที่ฆ่าครอบครัวของผมแน่!
ไม่ใช่เนซึโกะแน่ๆ!
ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น...
แต่ว่า..
เงียบซะ
เนื่องจากเธอสัมผัสกับเลือดของอสูร
เธอจะกลายเป็นอสูร
เนซึโกะไม่ใช่อสูรนะ!
เงียบซะ
ตอนนี้นายกำลังจะถูกกิน
ไม่ใช่!
ฉันมั่นใจว่าเธอต้องจำฉันได้!
ฉันไม่ปล่อยเธอไปทำร้ายใครหรอก!
ฉันจะทำให้เนซึโกะกลับเป็นมนุษย์ให้ได้!
ฉันจะรักษาเธอให้ได้!
รักษาไม่ได้หรอก
หลังจากเป็นอสูรไปแล้ว จะกลับไปเป็นมมนุษย์ไม่ได้
แต่ว่า...ฉันจะหาทางให้ได้
อย่าฆ่าเธอนะ!
ฉันจะตามล่าคนที่ฆ่าครอบครัวฉันเอง!
ฉันจะทำทุกอย่างเอง!
เพราะงั้น!
อย่าทำนะ!!!!!!
อย่าพรากทุกคนไปจากฉัน
ขอร้องล่ะ!
อย่าฆ่าน้องสาวของผมเลย!
อย่าเลยนะ!
ขอร้องล่ะ...
อย่าทิ้งโอกาศที่จะแก้แค้นไปสิ!
เลิกทำตัวอ่อนแอซักที!
เพราะอ่อนแอ ทุกคนเลยตายไงเล่า!
คิดว่าทำตัวอ่อนแอ่เพื่อช่วยน้องสาวเนี่ยนะ?!
ยอมแพ้แล้วเหรอ?!
อย่าทำให้ขำหน่อยเลย!
อ่อนแอไปก็ไม่มีทางเลือกแล้ว!
โชคชะตาที่เจอ...นายจะรับผิดชอบยังไง!
อสูรมันต้องรู้ว่ามันโหดร้ายกับน้องของนาย!
แต่ว่าอสูรไม่ปราณีใคร! ไม่ว่าเด็ก ผู้หญิง หรือคนแก่!
ฉันไม่ยอมรับการกระทำของนายหรอก!
นายทำผิดแล้ว!
ทำไมถึงทิ้งน้องไป?
ทำไมถึงต้องปกป้องพวกน้อง?
ทำไมถึงไม่ตอบโต้?
ทำไมถึงไม่แสดงมันออกมา?
ความผิดนั้น...ทำให้นายเสียน้องไปไงล่ะ!
ฉันจะฆ่าทั้งนายและน้องของนาย!
อย่าร้องสิ
อย่าสิ้นหวังสิ
มันไม่ได้ช่วยอะไร
ฉันรู้ว่านายจะบอกแบบนั้น
ครอบครัวของนายที่เสียไป กับน้องที่กลายเป็นอสูร
ฉันรู้ว่ามันเจ็บปวดแค่ไหน
ฉันรู้ว่านายกลัว
ฉันรู้
ถ้าฉันเลือกได้...ก็อยากจะจบมันเร็วๆ
แต่ครอบครัวของนายได้จากไปแล้ว
ไม่มีทางกลับมาเหมือนเดิมได้อีกแล้ว
เจ็บปวด
พลังแห่งความแค้น
จะทำให้นายแข็งแกร่ง
แต่ด้วยการกระทำโง่ๆของนาย
นายไม่มีทางช่วยหรือรักษาน้องได้
หรือก็คือ...ล้างแค้นไม่ได้
ไม่นะ!
หยุดนะ!
การปลดปล่อยพลังแห่งการต่อสู้
เจ้าโง่!
ขวานอยู่ไหน?
เขาซ่อนมันไว้งั้นเหรอ?
เขาขว้างหินล่อ...
...จากนั้นก็ปาขวาน
แล้วซ่อนมือไว้...ทำท่าเหมือนจะโจมตี
แต่เขาก็ยังอ่อนแอ
เขารู้ว่าเขาสู้ฉันไม่ได้
เขาพยายามจะโค่นฉัน
เจ้านี่...
แย่ล่ะ!
ยัยนั่น!
เนซึโกะ...
นี่ไม่ใช่เนซึโกะ!
เธอไม่เคยทำร้ายใคร!
นานแค่ไหนแล้วนะ
ที่มีคนพูดเรื่องประหลาดแบบนี้
อสูรที่หิวโหย
อสูรที่ทำร้ายพี่น้องตัวเอง
เพราะมีแต่สารอาหาร
ฉันเห็นมานักต่อนัก
แทนที่ยัยนี่จะทำแบบนั้น
กลับใช้พลังเพื่อรักษาตนเอง
เธอต้องใช้พลังมหาศาล
งั้นเธอก็รู้ตัวเองแล้ว
เธออยากจะปกป้องพี่ชายด้วยตัวเอง
เธอตั้งใจจะปกป้อง
สิ่งสำคัญของเธอ
เจ้านี่...
รักครอบครัว...
มันต่างจากตัวอื่น
ขอโทษที่ทิ้งลูกไว้คนเดียวนะทันจิโร่
ฝากเนซึโกะด้วยนะ
ตื่นแล้วเหรอ?
มีชายแก่ชื่อว่า "อุโรโคดากิ ซากินจิ" อาศัยอยู่ที่เขาอุโรคิตะ
บอกเขาว่า "โทมิโอกะ งิยุ" ส่งนายมา
น้องของนายไม่เป็นอะไรแล้ว
แต่อย่าให้น้องโดนแสงแดดล่ะ
ไปกันเถอะ
ตอนที่ 1 ความโหดเหี้ยม